Organy

Organy zainstalowane w sali koncertowej Filharmonii Lubelskiej są dziełem znanej i cenionej szeroko, działającej od 1820 r. w Poczdamie firmy Alexander Schuke. Projekt dyspozycji głosów instrumentu wykonał szef Firmy Matthias Schuke, a ostateczny kształt brzmieniowy konsultował ówczesny organista Filharmonii Robert Brodacki. Organy mają 51 głosów (w tym 10 językowych), 3 manuały i pedał, mechaniczną trakturę gry i elektryczny system sterowania rejestrami, a ogólna liczba piszczałek wynosi 3904. Dużym udogodnieniem dla wykonacwy są 64 wolne kombinacje typu Setzer (wykonane przez Firmę Heuss, a wykorzystujące pamięć elektroniczną), które dają możliwość szybkich zmian całych planów brzmieniowych za pomocą jednego tylko przycisku. Wałek crescendo pozwala uzyskiwać płynne zmiany dynamiczne poprzez stopniowe dołączanie lub odłączanie wszystkich głosów organów, natomiast zamknięcie jednej z sekcji instrumentu (Schwellwerk) w pudle ekspresyjnym i umieszczenie jej w tylnej wnęce umożliwia subtelne cieniowanie barw sterowanych z III manuału. Całość dopełnia efektownie, ale i bardzo praktycznie zaprojektowany i wykonany prospekt organów, który z jednej strony stanowi piękny, centralny akcent dekoracyjny estrady, z drugiej zaś – poprzez podwieszenie instrumentu na stalowym stelażu – w minimalnym stopniu zmniejsza jej powierzchnię użytkową. Od strony artystycznej kształt brzmieniowy został pomyślany tak, aby z równym powodzeniem można było wykonać stylowo dawną muzykę francuską i niemiecką, jak też późnostylowo dawną muzykę francuską i niemiecką, jak też późnoromantyczną i współczesną literaturę francuską, która – z racji częstego posługiwania się bardzo wysublimowanymi zestawami barw – stawia organom i organistom stosunkowo największe wymagania. Także podłączenie poszczególnych sekcji instrumentu do odpowiednich manuałów (Schwellwerk – III, Unterwerk – II, Hauptwerk - I) służy możliwości wykonywania jak najszerszego wachlarza literatury organowej w sposób maksymalnie wierny.

 

 

Hauptwerk

32.Gedackt 16'

33.Principal 8'

34.Gambe 8' 

35.Rohrflöte 8' 

36.Octave 4' 

37.Spitzflöte 4' 

38.Quinte 2 2/3'

39.Octave 2' 

40.Cornett 3-5f. 1.

41.Mixtur 5f.

42.Scharf 4f.

43.Trompete 8'

44.II-I 

45.III-I

Unterwerk

18.Gedackt 8' 

19.Quintadena 8' 

20.Principal 4'

21.Blockflöte 4' 

22.Flötenschwebung 4'

23.Sesquialtera 2f. 

24.Octave 2' 

25.Gemshorn 2' 

26.Nassat 1 1/3'

27.Octave 1' 

28.Scharff 4f.

29.Dulcianregal 8' 

30.Krummhorn 8'

31.Tremulant

 

 

 

Schwelwerk

1.Bordun 16'

2.Geigenprincipal 8'

3.Spillpfeife 8' 

4.Salicional 8'

5.Geigenschwebung 8' 

6.Fugara 4' 

7.Rohrflöte 4' 

8.Nassat 2 2/3' 

9.Piccolo 2' 

10.Terz 1 3/5' 

11.Mixtur 6f.

12.Fagott 16' 

13.Oboe 8' 

14.Vox humana 8' 

15.Schalmei 4'

16.Tremulant

17.III-II

Pedał

46.Principal 16' 

47.Subbaß 16' 

48.Octavbaß 8' 

49.Gedacktbaß 8' 

50.Cello 8' 

51.Octave 4' 

52.Gemshorn 4'

53.Mixtur 5f.

54.Posaune 16'

55.Trompete 8' 

56.Clairon 4'

57.I-P 

58.II-P 

59.III-P

Urządzenia dodatkowe: wałek crescendo; III manuał w szafie ekspresyjnej; Setzer - 64 (8x8) wolnych kombinacji; włącznik registrów do crescendo; włącznik do wałka crescendo; Tutti; włącznik głosów językowych. 

Pod pierwszym manuałem znajdują się włączniki (od lewej):

  • dla setzera: 0 - 8, <, >, A - H,

  • Tutti, 0

Z prawej strony manuałów znajdują się włączniki poszczególnych głosów językowych i cyfrowe wskaźniki dla crescendo i żaluzji.
Nad pedałem znajdują się włączniki nożne (od lewej): III-II, III-I, II-I, III-P, II-P, R. Z. W, I-P, W. an, wałek crescendo, pedał żaluzji, >, A - H, Tutti, Z. ab.

Cornett 3-5f. rozpoczyna się od c0.

Od strony artystycznej kształt brzmieniowy został pomyślany tak, aby z równym powodzeniem można było wykonać stylowo dawną muzykę francuską i niemiecką, jak też późnostylowo dawną muzykę francuską i niemiecką, jak też późnoromantyczną i współczesną literaturę francuską, która – z racji częstego posługiwania się bardzo wysublimowanymi zestawami barw – stawia organom i organistom stosunkowo największe wymagania. Także podłączenie poszczególnych sekcji instrumentu do odpowiednich manuałów (Schwellwerk – III, Unterwerk – II, Hauptwerk - I) służy możliwości wykonywania jak najszerszego wachlarza literatury organowej w sposób maksymalnie wierny.