Uroczyste Zakończenie Sezonu ZMD


Piątek, 15 czerwca 2018, godz. 19:00
Bilety 30, 25, 20 zł
Sala koncertowa FL

 

Ten koncert już się odbył.



Zespół Muzyki Dawnej Konfraternia Caper Lublinensis

Przemysław Fiugajski – dyrygent

Robert Bachara – skrzypce

 

Program:

Wolfgang Amadeusz Mozart – Koncert skrzypcowy nr 4 D-dur, KV 218
Przerwa
Joseph Haydn – Symfonia nr 45 fis-moll „Pożegnalna"

 

Twórczość wiedeńskich klasyków nadal wzbudza podziw i przyciąga uwagę melomanów o różnych muzycznych upodobaniach. Uroczystemu zakończeniu sezonu Zespołu Muzyki Dawnej Konfraternia Caper Lublinensis towarzyszyć będzie muzyka Wolfganga Amadeusza Mozarta (1756-1791) oraz Josepha Haydna (1732-1809).

IV Koncert skrzypcowy D-dur 19-letniego W. A. Mozarta  pierwotnie skomponowany prawdopodobnie dla siebie samego, jako solisty,  wraz z opuszczeniem orkiestry w Salzburgu w roku 1777 został zmieniony i dostosowany przez Mozarta dla swojego następcy i przyjaciela – Antoniego Brunettiego (1744-1786). Do dziś kwestią sporną pozostaje odczytanie skomplikowania partii skrzypiec: Czy jest ona wynikiem dostosowania faktury dla niezwykle uzdolnionego Brunettiego? Czy była zbyt skomplikowana dla samego Mozarta? Koncert bywa często nazywany „wojskowym” ze względu na charakterystyczny marszowy pierwszy temat. IV Koncert skrzypcowy wykazuje wiele analogii ze skomponowanym 10 lat wcześniej Koncertem skrzypcowym D-dur Luigiego Boccheriniego (1743-1805). Oba utwory łączy wspólna tonacja, zbliżona budowa oraz związki tematyczne.

Do popularnych symfonii Josepha Haydna (1732-1809) należą jego wczesne symfonie, które stanowią „wstępne studia” przed dojrzałą twórczością symfoniczną kompozytora. Do nich należy również 45. symfonia fis-moll znana ze swojego tytułu – Symfonia Pożegnalna (Abschieds-Sinfonie), z którym wiąże się swoisty program utworu w charakterze postulatu i stanowczego komunikatu muzyków do księcia Esterházy Mikołaja Józefa. Muzycy orkiestry domagali się udzielenia im zasłużonych urlopów, z którymi książę miał wówczas zwlekać. W czwartej części utworu – Finale: Presto – Adagio – muzycy żegnają się z widownią sukcesywnie odchodząc od pulpitów, aż do momentu, gdy na scenie pozostaje tylko dwóch skrzypków. Ten niezwykle symboliczny zabieg był aluzją do księcia Mikołaja. Ów subtelny komunikat został doceniony przez księcia – udzielono muzykom owe urlopy. Symfonia ta charakteryzuje się śmiałą, jak na tamte czasy tonacją fis-moll oraz skromną orkiestracją.